سرباز گمنام، مجاهد بی نام

در خلوت شب‌های بی‌ستاره، در هیاهوی روزهای پر التهاب، چشمانی بیدار برای آسودگی خیال ما، در گمنامی محض، شب را به صبح می‌رسانند. دستان نامرئی‌شان، تار و پود امنیت این خاک را گره می‌زند و آرامش را به خانه‌هایمان هدیه می‌دهد.

هفته‌ای که به نام سربازان گمنام امام زمان (عج) متبرک شده، فرصتی است برای ایستادن در برابر سکوت، برای شکستن حصار بی‌خبری، و برای زمزمه‌ی قدردانی از آنان که در خفا، شمع وجودشان را برای روشنایی این سرزمین می‌سوزانند.

اینان، فرزندان خلف روح‌الله‌اند، وارثان راستین مکتب عشق و ایثار، که بی‌نام و نشان، در پی نام و نشانِ ایران، سر از پا نمی‌شناسند. قامت‌های استوارشان، چونان سدی نفوذناپذیر، در برابر طوفان‌های فتنه و دسیسه ایستاده و جان بر کف، از کیان این مرز و بوم حراست می‌کنند.

چه خوش سروده‌اند شاعران این سرزمین، در وصف این دلیرمردان بی‌ادعا:

“گمنام‌تر از نام، نشان از چه بجویند؟/اینان که همه نام و نشان را به تو دادند”

هفته‌ی سربازان گمنام، فرصتی است مغتنم برای ادای احترام به این فرشتگان زمینی، این مجاهدان فی سبیل الله که با بصیرت و هوشیاری، توطئه‌های دشمنان را نقش بر آب کرده و سدّی محکم در برابر نفوذ بدخواهان این مرز و بوم هستند.

اینان، وارثان راستین مکتب ایثار و شهادت‌اند که با تأسی به مولای خود، امام عصر (عج)، در گمنامی، به خدمت مشغول‌اند و در راه تحقق آرمان‌های انقلاب اسلامی، از هیچ کوششی دریغ نمی‌ورزند.

بر ماست که قدردان این نعمت بزرگ باشیم و با حمایت از سربازان گمنام امام زمان (عج)، در حفظ و حراست از امنیت و اقتدار کشورمان، سهیم باشیم. باشد که دعای خیر امام عصر (عج) بدرقه‌ی راه این عزیزان باشد و همواره در پناه حق، پیروز و سربلند باشند.