از عرش تا فرش؛ شهدا شاهد شکوه حماسه جانفدایان/یادداشت

دوباره همان عطر آشنا در فضا پیچیده بود؛ عطر وفاداری، عطر ایثار و عطر عشقی که هرگز رنگ کهنگی نمیگیرد. همان بویی که دل را به روزهای دور میبرد؛ روزهایی که آسمان شاهد پرواز بهترین فرزندان این سرزمین بود و زمین، هنوز از سنگینی قدمهای استوارشان میلرزید.
۱۳ آبان امسال رنگ و بویی دیگر داشت.. گویی میان گلزاری از شهدا ایستاده بودم. هر بار که دوربینم را به سوی چهرهای میچرخاندم، احساس میکردم تکهای از بهشت را به قاب تصویر میکشم.
امروز خیابان ، برای من دیگر فقط محل عبور و مرور نبود؛ بوم بزرگی بود که عشق، وفاداری و دلدادگی روی آن نقش میبست. هرچه بیشتر به جمعیت نگاه میکردم، بیشتر باور میکردم این مردم، تنها حاضران یک مراسم نیستند؛ امتداد همان مردان و زنانیاند که روزگاری لبخند زدند، از جان گذشتند و رفتند تا امروز ما بمانیم و از ایران بگوییم.
وقتی مشتهای گرهکرده، روایتگر غیرت شدند
پنج ساعت از ثبت این حرکت بزرگ و رزمایش عظیم گذشت، اما هر ثانیهاش دنیایی حرف برای گفتن داشت. من در این عرصه ، رنگهای گوناگون عشق را میدیدم؛ مردان و زنان قوم شریف لر با مشتهای گرهکرده و تفنگ های برنو ..جوانانی که فریادشان در آسمان میپیچید و عشایری که صلابت کوهستان را با خود به میدان آورده بودند
چندین بار بغض، راه گلویم را بست؛ وقتی جوانانی بی قرار با چشمانی نمناک و مملو از عشق به وطن و دلی سرشار از احساس، پا به عرصه دفاع از وطن گذاشته بودند .
امروز تماشاگر صحنهای بودم که در آن، تفاوتها رنگ میباخت، جوان و پیر، شهرنشین و روستایی و عشایر، همه در کنار یکدیگر ایستاده بودند. گویی تمام فاصلهها در گرمای یک همدلی بزرگ از میان رفته بود.
و از میان آن همه صدا، یک واژه پیوسته در گوشم طنین میانداخت؛ واژهای که از دل برمیخاست و بر دل مینشست:
ایران …ایران
وقتی حقیقت، دیوار بهانهها را فرو ریخت
چه بسیار حرفها و بهانههایی که پیش از این روز شنیده بودیم؛ اینکه حضور مردم دیگر معنایی ندارد، مشکلات زندگی مجال نمیدهد و فاصلهها، دلها را از هم دور کرده است.
اما امروز، حقیقت را میشد در چهره مردم دید؛ در لبخند پیرمردی که با دستان لرزان پرچم به دست گرفته بود، در نگاه زنان محجبه و مسلح که گویی عرصه ای دیگر برای ظهور توانمندیهای آنان گشوده شده ..و جوانانی که با تمام وجود در میدان حضور داشتند.
صدای غرش خودروها و موتور سواران و شور و هیجان مردمی که در کنار آنها ایستاده بودند، فضای میدان را آکنده از شور و احساس کرده بود.
امروز زیر پوست این شهر و دیار دیدم که هنوز قلبهایی از عشق به وطن میتپد.
اتحاد مقدس؛ آنجا که نسلها به هم رسیدند
امروز بیش از هر زمان دیگری احساس کردم شهدا از آسمان نظارهگر این مردم بودند.
روحم پرواز میکرد. انگار شاپرکها بر شانههایم نشسته بودند و در گوشم زمزمه میکردند؛ اقتدار و اتحاد در کنار هم چه شکوهی دارد؛ ببین چگونه نسلها در یک رزمایش به هم رسیدهاند.
در آن لحظههای ناب ، دیگر هیچ چیز در قاب محاسبات روزمره نمیگنجد؛ پای احساس، هویت و پیوند عمیق نسلها در میان است.
چه زیباست لحظهای که میبینی مشعل وطن دوستی ، از نسلی به نسل دیگر سپرده میشود؛ گویی فاصله سالها و دههها در یک لحظه از میان برداشته میشود.
لبخند شهیدان
تصاویر این حضور برای من فقط چند قاب ثبتشده نیستند؛ بلکه وسعتی از یک اقیانوس بودند وخیابان، قصهای از حضور، همدلی و دلبستگی به ایران را روایت میکرد؛ قصهای که هر قاب آن، هزاران حرف ناگفته داشت.
وقتی به آسمان نگاه میکردم، گویی شهدا ؛ به مردم حاضر در رزمایش” جان فدا ” لبخند میزنند .
مریم شعبانی
برچسب ها :
ناموجود- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.










ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 1 در انتظار بررسی : 1 انتشار یافته : 0